mały|Stanisław Przybyszewski na obrazie Edvarda Muncha mały|Stanisław Przybyszewski na zdjęciu wykonanym przez Łukasza Dobrzańskiego Stanisław Feliks Przybyszewski (ur. 7 maja 1868 w Łojewie, zm. 23 listopada 1927 w Jarontach) – polski pisarz (poeta, dramaturg, nowelista) okresu Młodej Polski, skandalista, przedstawiciel cyganerii krakowskiej i nurtu polskiego dekadentyzmu.
Okrzyknięty za życia legendą, stał się bohaterem wielu plotek i anegdot (opisywanych m.in. przez Tadeusza Boya-Żeleńskiego i Stanisława Brzozowskiego). W Berlinie był nazywany „genialnym Polakiem”. Był propagatorem haseł: modernistycznego „sztuka dla sztuki” i androgynicznej „nagiej duszy”Kazimierz Mrówka: Androgyniczny model „nagiej duszy” w twórczości Stanisława Przybyszewskiego. Pamiętnik Literacki 2012, s.45-55, a także autorem manifestu Confiteor. Pisał w językach polskim i niemieckim.
Życiorys Urodził się w Łojewie pod Inowrocławiem w rodzinie wiejskiego nauczyciela Józefa Przybyszewskiego i jego drugiej żony Doroty z Grąbczewskich. Mając 13 lat rozpoczął naukę w toruńskim gimnazjum. Świadectwo dojrzałości uzyskał w gimnazjum wągrowieckim w 1889.