Pierwszą metodą otrzymuje się zazwyczaj nitroalkeny izolowane oraz pochodne allilowe. W roli czynnika nitrującego można stosować tlenki azotu. Jednak bardziej wydajna i bardziej selektywna metoda polega na wymianie atomu bromu lub jodu na grupę nitrową według mechanizmu substytucji nukleofilowej (metody Meyera i Cornbluma). Z uwagi na ambidentny charakter anionu azotynowego (jon ten posiada dwa centra nukleofilowe na atomach tlenu i azotu) w reakcji tej powstają dwa produkty – nitrozwiązek oraz ester kwasu azotawego:
700px|center Stosunek produktów zależny jest od temperatury reakcji – w niższej temperaturze reaktywniejsze jest centrum nukleofilowego na atomie azotu, co sprzyja powstawaniu związku nitro.
Do syntezy sprzężonych nitroalkenów zwykle stosuje się metody oparte na tworzeniu podwójnego wiązania między atomami węgla. Procesy takie realizuje się na drodze dehydrohalogenowania halogenonitroalkanów:
500px
dehydratacji nitroalkoholi:
400px
pirolizy ich estrów:
400px
Zastosowania Znaczną ilość nitroalkenów zsyntetyzowano w I połowie XX w.