Studia ukończył w 1922 roku, uzyskując stopień doktora pod kierunkiem Kamila Stefko. Rozpoczął aplikację adwokacką, której nie ukończył. Od 1923 roku pracował na UJK: najpierw jako asystent prof. Przemysława Dąbkowskiego w Katedrze Historii Prawa Polskiego, następnie jako docent. 16 kwietnia 1929 roku został członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, w którym należał do Sekcji historii społecznej i gospodarczej. Należał także do Towarzystwa Ludoznawczego we Lwowie. W 1931 roku uzyskał habilitację na podstawie rozprawy pt. Podstawy średniowiecznego prawa spadkowego. Wybuch II wojny światowej nie pozwolił na rozpatrzenie wniosku o tytuł profesora złożonego w 1939 roku.

W latach 1939–1941 oraz 1944–1945 pracował na Uniwersytecie Iwana Franki, gdzie jako docent prowadził wykłady z  powszechnej historii państwa i prawa.

Po wojnie został powołany na stanowisko profesora organizowanego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Współtworzył Wydział Praw tej uczelni, kierował Katedrą Historii Prawa na Zachodzie Europy (1945–1951) oraz Katedrą Prawa Państwowego (1947–1949). W latach 1947–1948 pełnił funkcję prorektora, a następnie rektora UMK (1948–1951). Wykładał również na uniwersytetach Jagiellońskim i Warszawskim. W roku 1952 przeniósł się ostatecznie do Warszawy, gdzie do śmierci był związany ze stołecznym Uniwersytetem.