Wody spływające na wschodnią (szwajcarską) stronę przełęczy to źródłowe cieki Dranse d'Entremont w dorzeczu Rodanu w zlewisku Morza Śródziemnego.
Przez przełęcz biegnie droga łącząca szwajcarską dolinę Rodanu na północy i włoską dolinę Dora Baltea na południu. Pod przełęczą, ok. 500 m na południowy wschód od jej siodła, przechodzi Tunel Grand-Saint-Bernard.
Historia Po podboju Galii Zaalpejskiej przez Rzymian w II w. p.n.e. zaistniała konieczność połączenia tej prowincji dobrymi drogami z Italią. W północnej części łańcucha Alp Zachodnich najdogodniejsza trasa prowadziła przez dzisiejszą Wielką Przełęcz Św. Bernarda. Przez starożytnych była ona znana pod łacińską nazwą „Alpis Poenina” lub „Mons Jupiter”, skąd później poszła francuska nazwa „Mont Joux”. W 141 r. p.n.e. senat rzymski polecił, aby Appius Claudius Metellus wybudował połączenie między doliną Padu a dorzeczem Rodanu, przechodzące przez tę przełęcz. Droga ta (zwana później Via Metella) miała szerokość 4 m, jednak ze względu na warunki naturalne (wysokość i zagrożenie lawinami) nadawała się do użytku tylko w miesiącach letnich. Wkrótce Rzymianie upodobali sobie drogę przez przełęcz, która przez ówczesne Octodurus (dzisiejsze Martigny) sprowadzała ich do doliny Rodanu i nią nad brzegi Lacus lemanus (Jezioro Genewskie).