W 1991 r. podjęto decyzję o zaprzestaniu wydawania „Lasu Polskiego”. Po kilkumiesięcznej przerwie tytuł powrócił na rynek, ukazując się nakładem prywatnego wydawcy – Oficyny Wydawniczej „Oikos”. W dalszym ciągu był to dwutygodnik, choć w pierwszym okresie drukowane były wyłącznie numery podwójne. Wydawca podjął też decyzję o wznowieniu kontaktów z SITLiD oraz Polskim Towarzystwem Leśnym, stając się członkiem wspierającym obydwu organizacji.

Oprócz redaktora naczelnego redakcję zwykle uzupełniało od 2 do 5 osób oraz liczne grono korespondentów terenowych. Od 2001 r. nad zawartością pisma czuwa Rada Programowa (reaktywowana po dziesięcioletniej przerwie).

Przed wojną łamy „Lasu Polskiego” zdominowała tematyka organizacyjna, szczególnie konieczność poprawy bytu leśników oraz stanu lasów. Często pojawiały się również zagadnienia związane z ekonomią, publikowano treść nowych aktów prawnych. Po wojnie obok kwestii odbudowy zniszczonych lasów i kraju, bardzo dużo uwagi poświęcano sprawom technicznym, racjonalizatorstwu i unowocześnianiu polskiego leśnictwa. W latach 70. wyraźnie wzrosło zainteresowanie sprawami ochrony przyrody oraz leśnictwem zagranicznym. Ten stan utrzymuje się praktycznie do początku lat 90.