Większość prętów jest wykonywana ze stali nierdzewnej, teflonu lub rzadziej szkła, gdyż są to materiały, odporne na wysokie temperatury i żrące substancje.
W celu osiągnięcia szczelnego połączenie pręta z kolbą najczęściej stosuje się prowadnice - zazwyczaj wykonane z teflonu lub szkła nasadki, przez które przeprowadza się pręt mieszający. Składają się z dwóch tulei: zewnętrznej łączącej się z kolbą za pomocą szlifu i wewnętrznej ściśle przylegającej do pręta mieszającego, a także uszczelek zmniejszających tarcie i zapewniających szczelniość oraz zakrętki trzymającej całość na miejscu.
Ze względu na występujące tarcie, techniki wykorzystujące prowadnice wymagają małej prędkości obrotowych (ok. 500 obrotów na minutę). Tarcie można ograniczyć stosując bierne chemicznie smary.
Podczas pracy w próżni znacznie lepiej sprawdza się mieszadło magnetyczne.
Łopatki W mieszadłach starego typu stosowano zazwyczaj łopatki szklane na stałe stopione z prętem. Utrudniało to mocno montowanie aparatury i wymagało stosowania kolb z szerokimi szyjami. Po stłuczeniu łopatek, pręt również stawał się bezużyteczny.