W 1924 pracował w Przasnyszu u „dobrego Jojne” w fabryczce żydowskiej, co pozwoliło mu stwierdzić: „Ja bardzo lubiłem Żydów, gdyż Żydzi mają dobre serce”. Podczas uroczystości odpustowych ku czci św. Stanisława Kostki w Rostkowie, po kazaniu wygłoszonym przez ojca pasjonistę, zainteresował się życiem zakonnym. Potem krótko przebywał w Płocku i Warszawie.
W 1925 wstąpił do zakonu franciszkanów w Grodnie, przybierając imię Zenon. Śluby zakonne złożył w 1928. Uczestniczył w wydawaniu „Rycerza Niepokalanej”. W szczerym polu w Teresinie zbudował kapliczkę, co przekonało księcia Konstantego Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, by bezpłatnie oddać ziemię franciszkanom. Wraz z o. Maksymilianem Kolbem kierował budową klasztoru w Niepokalanowie.
W 1930 wraz z o. Maksymilianem Kolbem i trzema braćmi wyjechał na misję do Japonii. Współtworzył misję katolicką w Nagasaki (m.in. budował klasztor franciszkanów w Nagasaki). Tam w 1931 złożył śluby wieczyste. Kolportował współtworzone przez siebie japońskie wydanie „Rycerza Niepokalanej”.