John Hicks, laureat Nagrody Nobla z 1972 roku, rozszerzył podejście Kaldora, odnosząc je do wszelkich barier handlowych.
Kaldor uważał, że zniesienie ustawy zbożowej było zmianą zgodną z zasadą Pareto, choć w zmienionej formie. Korzyści z wolnego handlu były na tyle duże, że w normalnych warunkach mogłyby pokryć straty poniesione przez rolników, którzy tracili na tej zmianie. Osoby lub grupy, które zyskały na zmianach, powinny — przynajmniej w teorii — zapłacić rolnikom za zniesienie ceł, a mimo to nadal osiągnęłyby zysk netto. Ważne w tej sytuacji było to, by miały możliwość takiej rekompensaty, choć nie musiały jej faktycznie przeprowadzać. W ten sposób Kaldor i następnie Hicks przekształcili zasadę Pareto, która pierwotnie dotyczyła rynku, w narzędzie możliwe do zastosowania w polityce i prawie, gdzie decyzje mają charakter przymusowy, a nie dobrowolny jak na rynku.