Owoc tego współdziałania kalwinistów i braci czeskich, stanowi drugie (po Biblii brzeskiej) tłumaczenie Biblii Kościołów ewangelickich.
Źródła przekładu Wśród źródeł Biblii gdańskiej znalazły się: Septuaginta, edycje: bazylejska (1545), sykstyńska (1586), antwerpska (1569–1572); Targum aramejski (Pięcioksiąg i Księgi Prorockie) – z Poligloty antwerpskiej; Wulgata klementyńska (1593); inne przekłady polskie: Biblia Leopolity (1561), brzeska (1563), nieświeska (1572), Wujka (1599); czeska Biblia kralicka (1596)Biblię kralicką wykorzystano głównie w księgach apokryficznych przejmując ich zestaw, tytuły i kolejność, oraz we wstępach do niektórych ksiąg.; francuskie: katolickie tłumaczenie Lefèvre’a d’Étaples’a z 1530 (rewizja 1579) oraz protestanckie wydanie Olivétana z 1535; niemiecka Biblia Lutra (edycja 1574); łaciński tekst Biblii Pagninusa z 1527; łaciński przekład Franciscusa Juniusa i Immanuela Tremelliusa z 1579.