Wyprawy takie nazywali „chadzkami”.
Technologia budowy Na wiosnę Kozacy w grupach 40-70-osobowych udawali się nad Dniepr. Każda z tych grup wykonywała statek dla siebie. Wycinano wierzby i lipy i pod kierunkiem doświadczonych w tym rzemiośle budowano czajki. Wykonywano je ze ściętych drzew, obijano deskami i obwodzono linami oblewanymi następnie smołą. Dodatkowo otaczano je pękami trzcin, co zapewniało stateczność podczas burzy. Łódź taką budowano zwykle w ciągu 2–3 tygodni.
Wyposażenie i załoga Czajki wyposażone były w dwa wiosłowe stery (przedni i tylny) oraz w 10–15 wioseł, miały też żagiel, zwykle używany w dni pogodne. Początkowo czajki nie miały artylerii, później na większych montowano 4–6 falkonetów.
Załogę stanowiło zazwyczaj około 30 ludzi. Na wyprawę każdy Kozak zabierał jedną lub dwie rusznice lub pistolety, 5–7 funtów prochu, ołów, żywność (suchary, porcję sołomachy, suszonego mięsa i ryb) oraz zapas wody pitnej. Wielkość czajek była zróżnicowana w różnych okresach. Np. czajka o wyporności 10 ton miała długość 15 metrów, szerokość około 2,5 metra, wysokość wewnętrzną 1,4 metra, zanurzenie 0,7 metra, 6 par wioseł, a załoga składała się z 25–28 ludzi.