Międzynarodowe sukcesy genialnego "Meckinho" przyczyniły się do spopularyzowania szachów w Brazylii do tego stopnia, że brazylijski rząd wspomógł organizację kolejnego turnieju międzystrefowego, który odbył się w 1973 roku w Petropolis niedaleko Rio de Janeiro. Mecking w wielkim stylu wygrał ten turniej wyprzedzając Jefima Gellera, Lwa Poługajewskiego i Lajosa Portischa. Ćwierćfinałowy mecz pretendentów z Korcznojem miał bardzo nerwowy przebieg i zakończył się wygraną Korcznoja 7½ - 5½.
Lata 1975 i 1976 to najlepszy okres w karierze Meckinga. W dwóch turniejach szachowej elity w Las Palmas i Manili Mecking zajął drugie miejsce, wyprzedzony przez Ljubomira Ljubojevicia. Turniej międzystrefowy w Manili w 1976 roku zakończył przekonującym zwycięstwem i ponownie zakwalifikował się do meczów pretendentów. W meczu ćwierćfinałowym przegrał jednak z Poługajewskim 5½ - 6½. Wkrótce po tym meczu błyskotliwa kariera Meckinga załamała się. Coraz częściej uskarżał się na stan zdrowia i domagał specjalnego traktowania. Chorował na zanik mięśni. Zakwalifikował się do następnego turnieju międzystrefowego w 1979 roku w Rio de Janeiro, którego nie ukończył, rezygnując po dwóch rundach. Do szachów turniejowych powrócił po dwunastu latach, jednak już nie osiągnął poziomu sprzed lat.