20 sierpnia 1920 w czasie II powstania śląskiego część wsi została spalona przez polskich powstańców w trakcie walk w bliżej niewyjaśnionych okolicznościach. Według polskich źródełEncyklopedia Powstań Śląskich, red. Franciszek Hawranek [i in.], Opole 1982, s. 104, 114, 173., w tym książki Jana Ludygi-Laskowskiego, wydanej w 1925 i wznowionej w 1973Jan Ludyga-Laskowski, op. cit., s. 54., w Hołdunowie doszło do bitwy powstańców śląskich ze znajdującymi się w tej wsi zorganizowanymi i uzbrojonymi Niemcami, a według niemieckich źródeł powstańcy napadli na bezbronną i niestawiającą oporu wieś, po czym w akcie zemsty ją spalili. Również Marek Czapliński, który powołuje się na niemieckie źródło., podaje, że wieś spalono w akcie zemsty, ponieważ była w dużej mierze zamieszkała przez Niemców. Wkrótce po spaleniu wsi (polscy powstańcy spalili 16 gospodarstw) odwiedził ją Wojciech Korfanty, który przeprosił za jej spalenie i obiecał pomoc finansową na jej odbudowę.
W 1921 podczas plebiscytu we wsi oddano 294 głosy za Niemcami i 76 za Polską.
W okresie międzywojennym była to jedna z jedynie 4 gmin w "pruskiej" części województwa śląskiego, gdzie protestanci stanowili większość mieszkańców (70,6% w 1933).