Pierwsze zachowane zapisy o wsi pochodzą z drugiej połowy XIV wieku i pochodzą z archiwów sądowych. W 1397 wspomniano Jadwigę, która toczyła proces ze swoją matką pochodzącą z Sołacza. W 1395 po raz pierwszy odnotowany został młyn zbożowy w Sołaczu zwany „Sołacki Młyn”. W latach 1389-1404 jako właścicieli we wsi odnotowano Jaśka z Sołacza oraz jego brata Bodzętę, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko Sołackich. W 1390 Jasiek wraz z bratem Bodzętą Sołackim winni byli za owce 10,5 grzywien mieszczaninowi poznańskiemu Andrzejowi Ponieckiemu. Spłatę długu zabezpieczyli na wszelkich swych dobrach ruchomych i na nieruchomościach, które mają wraz z matką Bogusławą w Sołaczu. W 1394 Jasiek oraz Bodzęta toczyli spór sądowy o 4 grzywny z Jakuszem Rogalińskim oraz jego żoną Małgorzatą. W 1394 Jasiek wygrał proces ze Stanisławem Rudzkim (z Rudek koło Ostroroga) o niesłuszne naganienie szlachectwa tegoż Jaśka. W 1395 Jasiek przedstawił dokumenty, że posiadał dwie części w Sołaczu od 3 at. W 1396 w procesie Zofii z jej pasierbami dowodził przy pomocy świadków, że wspomniana Zofia nie zabrała po śmierci swego męża 20 grzywien. W 1402 Jasiek Sołacki odnotowany został wraz ze swymi dziećmi, bratem Bodzętą Sołackim, jego dziećmi i matką.