W 1940 roku został wraz z rodziną deportowany na Syberię, gdzie pracował kolejno jako robotnik leśny, woźnica w przedsiębiorstwie handlowym przemysłu leśnego oraz marynarz na statku rzecznym i pomocnik szypra w państwowym gospodarstwie rybackim. W grudniu 1943 zgłosił się do formowanych w ZSRR Polskich Sił Zbrojnych. Wcielono go do 3. Dywizji Piechoty im. gen. Romualda Traugutta (kolejno 1 Korpus Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, Armia Polska w ZSRR i 1 Armia Wojska Polskiego). W pierwszej fazie działań wojennych jako zwiadowca w plutonie kierowania artylerii, a od maja 1944 jako dowódca drużyny zwiadu w tym plutonie uczestniczył w forsowaniu Bugu i Wisły, a w 1945 roku brał udział w walkach od Warszawy, przez Wał Pomorski, do Berlina.
Marynarka Wojenna Po zakończeniu wojny przybył na Wybrzeże, gdzie służył jako podoficer w Dowództwie Marynarki Wojennej zajmując stanowisko rachmistrza w Wydziale Opałowym Dowództwa. W tym czasie awansował na bosmana. Zajmował się konwojowaniem transportów węgla ze Śląska na Wybrzeże. W 1946 roku przyjęto go na Wydział Morski Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni, który ukończył z III lokatą w 1949 roku, otrzymując promocję oficerską i stopień podporucznika marynarki (16 września 1949).