Michaił Jangiel zaproponował R-36O (NATO SS-9 Mod 3 Scarp, indeks GRAU 8K69) oparty na własnym pocisku R-36.

Trzeci stopień R-36O, nazywany OGCh, łączył silnik hamujący RD-854, układ celowniczy oraz głowicę 8F021. Korekta toru odbywała się po wejściu na orbitę i tuż przed odpaleniem stopnia hamującego. Moc głowicy szacowano na 5–20 megaton według źródeł radzieckich i 1–3,5 megatony według wywiadu zachodniego.

W 1965 wybrano R-36O. Kriogeniczne paliwo GR-1 uniemożliwiało długie przechowywanie w silosie, silnik hamujący 8D726 zawodził, a produkcja silnika NK-9 była opóźniona. UR-200A stracił poparcie polityczne po odsunięciu Chruszczowa w 1964.

Testy i rozmieszczenie thumb|Start rakiety wywodzącej się z pocisku R-36 Próby R-36O prowadzono na poligonie Bajkonur w Kazachstanie. Pierwszy lot 16 grudnia 1965 chybił strefę lądowania, kolejne próby kończyły się awariami silnika hamującego i pożarem stanowiska startowego. W 1967 dziewięć z dziesięciu prób osiągnęło częściowy sukces. Komunikaty o testach satelitów stanowiły zasłonę informacyjną.