Désirée została później królową-małżonką Szwecji i Norwegii jako żona Karola XIV Jana z nowej dynastii Bernadotte i jest protoplastką obecnych rodów królewskich Szwecji, Belgii, Danii i Norwegii.
W czasie całego królowania Józefa w Neapolu Julia odwiedziła go jeden jedyny raz, a do Hiszpanii nigdy nie pojechała, pozostając w Paryżu i pilnując jego interesów. Hiszpanie nazywali ją La Reina Intrusa (królową-intruzką).
Po wydaniu przez Ludwika XVIII ustawy o banicji Bonapartych z Francji Józef emigrował do USA, zamieszkał w Bordentown w stanie New Jersey i pozostawał tam do roku 1844. Julia przeniosła się do Florencji, żyła tam pod nazwiskiem hrabiny de Survilliers. Dopiero na rok przed jej śmiercią zezwolono Józefowi na osiedlenie się we Florencji.
Józefostwo Bonapartowie mieli trzy córki: Julię Józefinę, zmarłą w niemowlęctwie 1796, Zenajdę (1801–1854), żonę kuzyna z linii Lucjana, Karola Lucjana, i Charlottę (1802–1839), żonę kuzyna z linii Ludwika, Napoleona Ludwika, starszego brata Napoleona III. Od Zenajdy Julia doczekała się dwanaściorga wnucząt.