Ta działalność przyniosła mu znaczny rozgłos w całej Rzeczypospolitej.

W 1578 mianowany profesorem wymowy oraz prefektem studiów humanistycznych w Akademii Wileńskiej. W Wilnie przełożonym Laterny był Jakub Wujek, pełniący urząd rektora kolegium wileńskiego. W 1579 przyjął święcenia kapłańskie. W czasie IV wojny polsko-rosyjskiej był kapelanem obozowym wojsk koronnych hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Mieleckiego i świadkiem walk pod Połockiem, Wielkimi Łukami i Pskowem. W lipcu 1579 król Stefan Batory mianował go kaznodzieją i spowiednikiem królewskim. W 1586 złożył profesję zakonną w Rzymie i uzyskał tytuł doktora teologii na Akademii Wileńskiej. W latach 1590–1598 był superiorem domu jezuitów we Lwowie. Wezwany przez Zygmunta III na dwór królewski, pracował jako kaznodzieja jednocześnie z Piotrem Skargą. W 1598 towarzyszył Zygmuntowi III w wyprawie do zbuntowanej Szwecji. Tam zachorował i postanowił powrócić do Gdańska. Na morzu jego statek został zatrzymany przez żołnierzy z floty Karola Sudermańskiego, którzy rozpoznając w nim jezuitę obcięli mu ręce i utopili.