Dalszy rozwój kolejnictwa nastąpił pod brytyjskim panowaniem nad Mandatem Palestyny. W 1919 uruchomiono połączenia z Petach Tikwa, wzrósł także ruch kolejowy w Dolinie Jezreel (pomiędzy Hajfą a Bet Sze’an, i dalej do Damaszku i Ammanu). Usługi kolejowe obejmowały wówczas także codzienny pociąg osobowy, który kursował pomiędzy Hajfą a Kairem.
Po utworzeniu w 1948 niepodległego państwa Izrael, izraelski rząd przejął zarządzanie kolejami w Palestynie. Rozbudową i zarządzaniem koleją zajęło się państwowe przedsiębiorstwo Rakewet Jisra’el, które w 1950 uruchomiło pierwsze regularne połączenie osobowe pomiędzy Hajfą, Tel Awiwem i Jerozolimą (podróż trwała 4 godz.), a w 1965 uruchomiono linię Beer Szewa-Dimona dla pociągów towarowych.
Po wojnie sześciodniowej 1967 izraelskie linie kolejowe utrzymywały połączenia z miastami Al-Kantara i Port Fuad przy Kanale Sueskim. Sytuacja ta trwała aż do wojny Jom Kipur w 1973.
W 1988 podjęto decyzję rozbudowy sieci kolejowej w Izraelu. Równocześnie połączono Rakewet Jisra’el z Ports Authority (zarząd portów morskich), doprowadzając do powstania The Ports and Railways Authority. W konsekwencji podjęcia nowych prac budowlanych, w 1991 otworzono połączenie z Rechowot, a w 1993 z Netanja.