Był jednym z kierowników Pogotowia Młodzieży w swojej szkole. W dniach 10 i 11 listopada 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców. Drużyna Heidricha liczyła wówczas około 200 harcerzy. Kierowanie tak dużą grupą chłopców, stosowanie systemu zastępowego, który polegał na pracy w kilkuosobowych grupach, i dotarcie przez instruktorów do każdego harcerza, było praktycznie niemożliwe. Dlatego 15 grudnia 1918, ta wielka drużyna, została podzielona na dwie mniejsze: 20 Warszawską Drużynę Harcerzy im. A. Małkowskiego i 38 Warszawską Drużynę Harcerzy im. F. Pększyca-Grudzińskiego, która w lutym 1920 otrzymała nowy numer 13 oraz imię Józefa Sułkowskiego. Heidrich, przeszkolony instruktor, został mianowany komendantem „Dwudziestki” i całkowicie poświęcił się pełnieniu tej funkcji.
Okres międzywojenny W początkach 1919, jego drużyna liczyła 100 harcerzy w 11 zastępach. Był twórcą i pierwszym redaktorem pisma „Dwudziestka”, które wspaniale przysłużyło się integracji oraz rozwojowi drużyny. W sumie ukazało się 31 numerów tego pisma.
W czerwcu 1920 Heidrich otrzymał świadectwo dojrzałości. 19 lipca wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, służył w kompanii sztabowej 21 pułku piechoty w Cytadeli Warszawskiej.