53–57.
10 września 1945 większość torów na Dworcu Głównym była ponownie użytkowana. W 1946 ponownie uruchomiono blokady elektromechaniczne.
Modernizacja w latach 90. XX w. Zbudowano czwarty peron dla ruchu regionalnego. W tym celu dużym kosztem przedłużono dwa przejścia podziemne.
Do końca 2003 stacja została gruntownie przebudowana za około 114 milionów marek (około 58 milionów euro) w ciągu pięciu lat budowy. Duża żeliwna hala dworcowa z 1939 została całkowicie rozebrana i zastąpiona żelbetową nadbudową, której dach o łukach architektonicznie nawiązuje do wcześniejszych hal peronowych.
Renowacja elewacji głównej zabytkowego budynku dworca doprowadziła do przybliżonego przywrócenia dawnego wyglądu. Brakuje jednak wież dachowych. Wewnątrz wszystko zostało przeprojektowane. Wejścia na perony (perony od 2 do 8) prowadzą teraz przez szeroki podniesiony chodnik z bocznymi galeriami handlowymi, do których można dotrzeć bez barier schodami, schodami ruchomymi i windami z holu wejściowego i z peronów. Obejmuje cztery perony (powierzchnia peronów 16 906 m²) i siedem torów. Trzy kolejne ślepe tory są dostępne z prawej strony peronu 1, ale tylko tor 11 służy do obsługi pasażerów. Powierzchnia sklepów i restauracji została powiększona do 3800 metrów kwadratowych.