Po krótkim pobycie w norweskim obozie w Gulskogen został on przerzucony do Niemiec do obozu szkoleniowego Fallingbostel koło Hanoweru. Tam Niemcy poinformowali mjr. J. Bakke, że podlega jedynie dowództwu niemieckiemu i ma ignorować rozkazy przychodzące z Oslo. Zażądali także, aby Norwegowie złożyli przysięgę na wierność Adolfowi Hitlerowi, co doprowadziło do tymczasowego kryzysu. Ostatecznie zmodyfikowano treść przysięgi. 12 grudnia 1941 r. na czele Legionu stanął SS-Sturmbannführer Arthur Qvist, przeniesiony z 2 Brygady Piechoty Zmotoryzowanej SS, który reprezentował bardziej ugodowe stanowisko wobec Niemców.
W styczniu 1942 r. Legion został wysłany do Szczecina, a po miesiącu przerzucony na front wschodni w rejon Leningradu z przydziałem do Grupy „Jäckeln”, wchodzącej w skład 2 BPZmot. SS. Ponoszone duże straty spowodowały, że we wrześniu dotarły do niego posiłki w postaci dwóch dodatkowych kompanii (w tym 1 Kompanii Policyjnej) i pomocniczego personelu kobiecego. Pod koniec listopada dowództwo niemieckie wycofało Norwegów na tyły na odpoczynek, ale po przerwaniu niemieckich linii obronnych przez Sowietów musieli oni powrócić na front. Do grudnia stan liczebny Legionu stopniał do ok. 700 żołnierzy. Zimą 1942/1943 r.