W czasie pierwszych premier pojawiały się głosy oburzenia z powodu tak drastycznego zakończenia. thumb|Pomnik Józefa Korzeniowskiego w rodzinnych Brodach (1904) Karpaccy górale okazali się pierwszym tak dojrzałym i samodzielnym dramatem Korzeniowskiego. Zrywając ścisłe związki z klasycystycznymi konwencjami, autor postawił na autentyczność, „tchnienie prawdy”, stając tym samym po stronie obozu romantyków. Pierwsza inscenizacja Karpackich górali początkowo stała się jednym z największych wydarzeń kulturalnych epoki; do łez wzruszenia przyznawał się Zygmunt Krasiński, zachwyceni byli także aktorzy, jak Antoni Benza oraz krytycy literaccy tej rangi, co Edward Dembowski czy Kazimierz Władysław Wóycicki. „Dramat Korzeniowskiego w pierwszym, bezpośrednim zetknięciu z czytelnikiem czynił wrażenie wstrząsające i wzruszał głęboko”. Choć zdarzały się głosy krytyczne, zwłaszcza w odniesieniu do mankamentów konstrukcyjnych, w powszechnej opinii utwór urósł do rangi arcydzieła i od razu trafił do podręczników historii literatury polskiej. Współczesna krytyka zauważa, że jest on najgłębszym ideowo, najwznioślejszym i najdoskonalszym warsztatowo dramatem Korzeniowskiego.
Z dramatu Karpaccy górale pochodzą zwrotki znanej po dziś dzień pieśń „Czerwony pas” (bez refrenu).
Charkowskiemu okresowi życia pisarza Marian Karol Dubiecki poświęcił kilka stron ostatniego rozdziału swojej książki Na kresach i za kresami.
Okres warszawski (1846–1863)