W okresie średniowiecza coraz bardziej popularne stawały się techniki przybyłe do Europy z Azji, takie jak inkrustowanie złotem czy srebrem. Do najwspanialszych dzieł metaloplastyki średniowiecznej zaliczyć można drzwi katedr zdobione scenami z życia Chrystusa czy świętych (katedra w Gnieźnie, katedra w Benewencie, katedra w Monreale i inne). Wielki rozwój następuje również w dziedzinie kowalstwa architektonicznego (kraty, okucia drzwi, balkony, schody, balustrady, obudowy studni i inne). Wszystkie techniki wyrobu artystycznych i użytkowych przedmiotów z metalu były kontynuowane i rozwijane w czasach nowożytnych i w sztuce nowoczesnej.
Techniki W skład technik metaloplastycznych wchodzą: Obróbka metali na zimno (ślusarstwo artystyczne), które obejmuje: kucie (narzędzia: młotek); wyginanie, skręcanie, zwijanie (narzędzia: szczypce płaskie i okrągłe); prostowanie (narzędzia: młotki różnego rodzaju, gładziki); cięcie (narzędzia: ścinak, wycinak, młotek, nożyce, piłka ręczna i mechaniczna); wytłaczanie (narzędzia: młotki do wytłaczania); wyklepywanie (narzędzia: klepadła, stemple); piłowanie (narzędzia: pilniki, tarniki); wiercenie (narzędzia wiertarka ręczna, wiertarka mechaniczna); łączenie (spawanie, lutowanie).
Obróbka metali na ciepło (kowalstwo artystyczne).
Odlewnictwo.