Historia mały|lewo|120px|Historyczny symbol Sławuty W 1506 Sanguszkowie założyli w Sławucie stadninę koni, która istniała przez 400 lat do 1917 roku. Prawa miejskie Sławuta otrzymała 25 kwietnia 1633 roku jako SławutynWedług dr. W. Berkowskiego.. Od roku 1720 była siedzibą rodu książęcego Sanguszków, wywodzących się od brata króla Jagiełły, Fiodora. Sanguszkowie okazali się faktycznymi dobroczyńcami miasta, inwestowali w rozwój gospodarczy i socjalny regionu. Do XXI wieku cieszą się dobrą sławą wśród mieszkańców. Prywatne miasto szlacheckie, położone w województwie wołyńskim, w 1739 roku należało do klucza Sławuta LubomirskichAdam Homecki, Rozwój terytorialny latyfundium Lubomirskich (starszej gałęzi rodu) w latach 1581-1754, w: Studia Historyczne, rok XV, zeszyt 3 (58), 1972, s. 438..
Ze względu na przejęcie w roku 1792 sławuckiej drukarni Sanguszków przez rabina Mosze Szapirę o orientacji chasydzkiej, Sławuta weszła także do historii kultury judaistycznej (wydanie tzw. babilońskiego Talmudu)Ustalenia dr W. Berkowskiego z UMCS w Lublinie..