Jan Marian Kaczmarek (ur. 2 lutego 1920 w Pabianicach, zm. 18 października 2011 w Le Chesnay) – polski inżynier, prof. dr hab., rektor Politechniki Krakowskiej, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, poseł na Sejm PRL VI i IX kadencji, przewodniczący Komitetu Nauki i Techniki (1968–1972) oraz minister nauki szkolnictwa wyższego i techniki (1972–1974), honorowy obywatel Pabianic. Budowniczy Polski Ludowej.
Życiorys Młodość i lata wojenne Jeden z dwojga synów Władysława Kaczmarka i Zofii z domu Wiedeńskiej. Ukończył Szkołę Podstawową nr 3 i Państwowe Gimnazjum im. Jędrzeja Śniadeckiego w Pabianicach. Równolegle z nauką gimnazjalną uzyskał uprawnienia pilota szybowcowego (1936) i motorowego (1937). 18 maja 1938 zdał egzamin maturalny. Wkrótce po rozpoczęciu studiów na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej został skierowany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Radomiu-Sadkowie (filii Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie) celem odbycia obowiązkowej służby wojskowej. Również jako pilot walczył w wojnie obronnej w 1939.