Wybuch wojny w 1939 roku spowodował wysiedlenie do Generalnego Gubernatorstwa. Zatrzymał się z rodziną w Tworzyjankach pod Koluszkami, gdzie gestapo aresztowało i osadziło w więzieniu jego żonę Irenę. Czas okupacji spędził w Głownie, pracując nad polichromią parafialnego kościoła św. Jakuba. Wówczas, jako pomocnik artysty, zatrudnił się u niego Wiesław Garboliński, którego artysta otoczył opieką i wiele nauczył w sztuce malarstwa.
W 1945 roku wrócił do swojego mieszkania w Łodzi na osiedlu im. Montwiłła-Mireckiego. W tym samym roku był założycielem i członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, współzałożycielem i prezesem Spółdzielni Pracy Związku Polskich Artystów Plastyków (1945-1952).
W 1950 roku, za pracę „Łódź Reymonta” na wystawie „Łódź w plastyce”, otrzymał nagrodę Prezydium Rady Narodowej Miasta Łodzi. W 1958 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, a w 1965 roku otrzymał Honorową Odznakę Miasta Łodzi i Medal Zarządu Okręgu ZPAP. W 1975 roku otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.