Pindar i Teokryt.
Bezpośrednim kontynuatorem dialektu doryckiego z Lakonii jest współczesny język cakoński. Za kontynuatora dialektu doryckiego uważa się również język griko (pozostałość po koloniach greckich na Półwyspie Apenińskim).
Cechy charakterystyczne Do cech charakterystycznych dialektu doryckiego, odróżniających go od dialektu attyckiego zaliczają się:
Zachowanie pierwotnego długiego , a więc np. (mátēr) w miejsce attyckiego (mētēr) – „matka” Kontrakcja ae > (ē) w miejsce attyckiego (ā). Pierwotne eo, ea > (io, ia) w niektórych dialektach doryckich W niektórych dialektach doryckich występuje (ē, ō) w miejsce attyckich dyftongów (ei, ou) (m.in. ē, ō na skutek kontrakcji lub wydłużenia kompensującego). Przykładowo dopełniacz liczby pojedynczej rzeczowników i przymiotników rodzaju męskiego i nijakiego zakończony jest na (-ō) w miejsce attyckiego (-u), biernik liczby mnogiej rzeczowników i przymiotników rodzaju męskiego zakończony na (-ōs) w miejsce attyckiego (-ous), a bezokolicznik kończy się na (-ēn) w miejsce attyckiego (-ein). Krótkie (a) w miejsce attyckiego (e) w niektórych wyrazach: dor. (hiarós) w miejsce att. (hierós) – „święty”; dor. (Ártamis), att. (Ártemis) – „Artemida”;