Mianowała czterech jego członków królami (wang), co winno być zastrzeżone wyłącznie dla członków cesarskiego rodu Liu; dalszych sześciu zostało markizami (hou), a następni – generałami, co dawało jej pełną kontrolę nad siłami zbrojnymi wokół stolicy. Tuż przed śmiercią mianowała jeszcze dwóch następnych krewnych na najwyższe stanowiska w administracji: kanclerza i głównodowodzącego armii.
Cesarzowa Lü mogła osobiście wydawać cesarskie edykty – odnaleziono jej prawdopodobną pieczęć, zdobioną symbolami zarezerwowanymi zazwyczaj wyłącznie dla cesarza. Nie koronowała się jednak jako samodzielna cesarzowa, ustanawiając precedens, który naśladowały inne cesarzowe-regentki dynastii HanW całej historii Chin potężne cesarzowe rządziły jako regentki lub poprzez niesamodzielnych cesarzy; jedynym wyjątkiem była Wu Zetian, która koronowała się jako samodzielna cesarzowa. Nazywano ją "żeńskim władcą" (nüzhu), a Sima Qian w swoich Zapiskach historyka poświęca jej panowaniu osobny rozdział.