W autografie analitycznym wodzidła i liniały, znane z urządzeń analogowych - zastąpił komputer sterujący w czasie rzeczywistym przesuwającymi się względem siebie nośnikami ze zdjęciami. Części mechaniczne zredukowane zostały do ortogonalnych liniałów, które pozwalały na niezależny ruch zdjęć względem siebie i realizowały współrzędne tłowe zgodnie z równaniem kolinearności. Oprogramowanie komputera pozwoliło na edycję mapy wektorowej. Niektóre z modeli autografów wyposażono w urządzenia umożliwiające automatyczny pomiar danych do budowy numerycznego modelu terenu. Ograniczenie części mechanicznych zapewniło wysoką niezawodność autografów analitycznych oraz uzyskiwanie wyższych dokładności. autograf cyfrowy, zwany też fotogrametryczną stacją roboczą. Po raz pierwszy zaprezentowano DSP1 – prototyp fotogrametrycznej stacji cyfrowej firmy Kern w 1988 w Kioto. W 1991 r. pracowały już cyfrowe stacje fotogrametryczne ImageStation firmy Intergraph. W autografach cyfrowych zdjęcia analogowe zastąpiono obrazami cyfrowymi powstałymi przez zeskanowanie klatek filmu albo pozyskanymi z kamer cyfrowych. Do najprostszej metody wykorzystania stereoskopii należy obserwacja obrazów wyświetlanych na podzielonym na dwie części ekranie monitora za pomocą stereoskopu lub wykorzystanie właściwości obrazu anaglifowego.