Od 1973 był wykładowcą na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, początkowo jako docent, a od 1976 jako profesor i kierownik Zakładu Analiz Systemowych Instytutu Zarządzania. W latach 1981–1987 pełnił funkcję dziekana Wydziału Zarządzania UW. W latach 1986–1989 pełnił funkcję kierownika resortowego programu badawczego zatytułowanego „Instrumenty zarządzania w gospodarce narodowej”. W 1986 został członkiem Partyjno-Rządowej Komisji ds. Przeglądu i Unowocześniania Struktur Organizacyjnych Gospodarki i Państwa.

Od lat 90. związany z Akademią Leona Koźmińskiego (do 2008 działającą jako Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Zarządzania). Objął w niej stanowisko profesora zwyczajnego i kierownika Katedry Zarządzania. Przez osiemnaście lat pełnił funkcję rektora tej uczelni (do 2011), następnie został przewodniczącym rady powierniczej i prezydentem ALK.

Zasiadał w radzie nadzorczej BIG Banku Gdańskiego. Został również członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a także członkiem Collegium Invisibile. Był stypendystą Programu Fulbrighta, wykładał na University of California oraz Washington University in St. Louis.