Przez cały sezon był na ogół rezerwowym dla Hakana Yakina, Mario Cantaluppiego czy Benjamina Huggela, ale mimo to pojawił się na boisku w 22 meczach i zdobył 1 gola (10 grudnia w przegranym 2:3 meczu z Lausanne Sports). Mistrzem kraju zostało AC Lugano, a Basel zajęło dopiero 5. miejsce w lidze. Jednak trenerzy FC Basel byli zadowoleni z Ergicia i postanowili dać mu szansę w kolejnych latach wykupując go za 1,6 miliona franków szwajcarskich. W kolejnym sezonie był już podstawowym zawodnikiem zespołu z Bazylei zdobywając 8 bramek w 33 meczach, co znacznie pomogło w wywalczeniu mistrzostwa Szwajcarii oraz zdobyciu Pucharu Szwajcarii. Także w sezonie 2002/2003 Ergić wywalczył z Basel krajowy puchar, w lidze było już jednak trochę gorzej i na osłodę zespołowi pozostało wywalczenie wicemistrzostwa na rzecz Grasshopper Club. Jednak z powodu kontuzji rozegrał tylko 13 meczów. Natomiast sezon 2003/2004 był chyba najgorszym w karierze Ivana. Rozegrał tylko 1 mecz (został dzięki niemu symbolicznym mistrzem kraju) i zapadł na depresję psychiczną i trafił do kliniki psychiatrycznej w Bazylei. Wydawało się wówczas, iż jego kariera stoi pod wielkim znakiem zapytania.