Stefana Jaracza w Olsztynie (1970–1973), Dramatycznym w Szczecinie (1973–1973) i Ludowym w Krakowie–Nowej Hucie (1974–1975).
W 1973 w Lilli Wenedzie Juliusza Słowackiego został obsadzony w roli gońca przez ówczesną dyrektor Krystynę Skuszankę w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, z którym związał się na stałe. Grał postaci charakterystyczne, liryczne, ale też często mocne, czarne charaktery, ludzi o pokręconym wnętrzu w takich spektaklach, jak: Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim Mikołaja z Wilkowiecka (1976) w reż. Kazimierza Dejmka jako Cerberus i Pilaks, Opowieści Lasku Wiedeńskiego Ödöna von Horvátha (1979) jako konferansjer wśród pląsających na scenie striptizerek w toplesie w reż. Włodzimierza Nurkowskiego, Mewa Antona Czechowa (1980) w reż. Krystyny Skuszanki w roli Siemiona Miedwiedienko, Hiob (1982) w reż. Krzysztofa Babickiego jako Elihu, Juliusz Cezar Williama Shakespeare’a (1993) w reż. Jerzego Golińskiego jako Kaska, Idiota Fiodora Dostojewskiego (2002) w reż. Barbary Sass jako Ardalion Aleksandrowicz Iwołgin, Chory z urojenia Moliera (2002) w reż. Giovanniego Pampiglione w roli Pana Czyściciela, Pod Mocnym Aniołem Jerzego Pilcha (2003) w reż. Rafała Sabary jako Juruś, Kordian Juliusza Słowackiego (2006) w reż. Janusza Wiśniewskiego w roli Szatana, Pułapka Tadeusza Różewicza (2006) w reż.