Sobczak, Przejdziem Wartę, s. 42–43.Marian Przedpełski, Jeszcze Polska nie zginęła (geneza pieśni), [w:] „Rocznik Mazurka Dąbrowskiego 1995/96, s. 29..
Utwór ten początkowo był jedną z wielu pieśni patriotyczno-wojskowych, jednak szybko zdobył niezwykłą popularność – nie tylko wśród legionistów, ale także w kraju. Entuzjastyczne przyjęcie tej kompozycji wynikało z jej głębokiego przesłania – zawierała w sobie ideę walki o niepodległość jako świętego i niezbywalnego prawa narodu do wolności i suwerenności. To właśnie ta emocjonalna siła sprawiła, że pieśń na stałe wpisała się w kanon polskiej kultury i historii.
29 sierpnia 1797 gen. Dąbrowski pisał do autora tekstu z Bolonii: Żołnierze do Twojej pieśni coraz więcej gustu nabierają. Z początkiem 1798 znana była już we wszystkich zaborach. Zaborcy szybko dostrzegli, jak groźna dla ich polityki może być prosta pieśń patriotyczna, dlatego podejmowali wszelkie możliwe środki, aby ją zwalczać. Tekst Mazurka ogłoszono po raz pierwszy w Mantui w lutym 1799 w gazetce „Dekada Legionowa”. Przez cały okres zaborów „Mazurek Dąbrowskiego” był dla Polaków pieśnią szczególnie cenną i darzoną wielkim szacunkiem. Odwoływano się do niej przy każdej nadarzającej się okazji, a jej melodia i słowa „Jeszcze Polska…” stały się symbolem walki o wolność także dla innych narodów Europy.