Kariera polityczna W 1907 roku został sekretarzem generalnym zarządu miasta Buenos Aires. Rok później został po raz pierwszy wybrany do parlamentu. Aktywnie uczestniczył w pracach legislacyjnych dotyczących wód przybrzeżnych, irygacji, imigracji, kolonizacji oraz finansów rządowych. Po mianowaniu w 1915 na stanowisko ministra sprawiedliwości i edukacji, przeprowadził reformę systemu edukacji. Był jednym ze współorganizatorów Międzynarodowej Organizacji Pracy w 1919 roku. W 1932 prezydent Agustín Pedro Justo mianował go ministrem spraw zagranicznych. Doprowadził do powrotu Argentyny do Ligi Narodów. W październiku 1933 napisał Traktat o Nieagresji i Współpracy popisany przez wszystkie państwa reprezentowane na siódmej konferencji panamerykańskiej odbywającej się w MontevideoAnti-war Treaty of Non-aggression and Conciliation (Saavedra Lamas Treaty); October 10, 1933. Poprzez liczne zabiegi dyplomatyczne przyczynił się do zakończenia wojny o Chaco pomiędzy Paragwajem a Boliwią, za co został wyróżniony Pokojową Nagrodą Nobla za rok 1936.

Zmarł w 1959 roku w wieku 80 lat.

Przypisy