Bateria wędrowna, także bateria koczująca – pododdział artyleryjski przeznaczony do prowadzenia ognia maskującego, mającego na celu dezorientację przeciwnika co do rzeczywistego rozmieszczenia stanowisk ogniowych oraz liczebności i struktury własnych sił artyleryjskich.
Celem działania baterii wędrownej jest zakłócenie rozpoznania artyleryjskiego przeciwnika poprzez symulację aktywności ogniowej z wielu zmiennych lokalizacji. Działania tego typu realizowane są w oparciu o uprzednio opracowany plan ogniowy, przy czym ogień może być prowadzony zarówno przez całą baterię, jak i przez jej poszczególne elementy – plutony, a nawet pojedyncze działa.
Charakterystyczną cechą baterii wędrownej jest krótki czas przebywania na stanowisku ogniowym, ograniczony do okresu niezbędnego do wykonania zadania, standardowo nieprzekraczający około 10 minut. Takie podejście minimalizuje ryzyko wykrycia przez środki rozpoznawcze nieprzyjaciela. Zastosowanie tego typu jednostek było uzasadnione podczas działań obronnych, zwłaszcza na kierunkach, gdzie koncentracja własnej artylerii była ograniczona bądź jej znaczna część została przegrupowana do innych rejonów operacyjnych.