Zachowanie pierwotnego długiego (ā) po , , (i, r, e) – tzw. purum – w pozostałych dialektach często zmienionego w (ē), np. att. (histōría), joń. (histōríē)Również: (istōríē) po utracie przydechu (zob. dialekt joński). – „historia”. Pozorne wyjątki wynikają z pośrednich zmian językowych, np. att. ← * ← * („młoda dziewczyna”); Występowanie geminaty (tt) w miejsce (ss), np. att. (glōtta), joń. (glōssa) – „język”. Utrata głoski [], zapisywanej digammą (), jeszcze w czasach przedhistorycznych, np. att. (kalós), eol. beoc. (kalwós) – „piękny”. Zmiana (t) w (s) przed oraz (i oraz y), np. eol. beoc. (Eutrētis) → att. (Eutrēsis – miasto w Beocji); dor. (tý), att. (sý) – „ty” (zaimek). Cechę tę dialekt attycki dzieli z kilkoma innymi dialektami. Dodawanie w niektórych wypadkach końcowego - do wyrazów z wygłosem samogłoskowym w pozycji poprzedzającej wyraz z samogłoską w nagłosie. Dotyczy to m.in. samogłoskowych końcówek rzeczownika w bierniku i celowniku oraz niektórych form osobowych czasownika. Przykład: (taís gynaiksí légō) – „mówię kobietom”, ale: (taís gynaiksín élegon) – „mówiłem kobietom”. Cechę tę dialekt attycki dzieli z jońskim. Konsekwentna kontrakcja samogłosek (zob. niżej).
W zakresie morfologii: