Przy jednym stole zasiadało około 15 osób, najczęściej towarzysze z tego samego namiotu (skene) z pola bitwy. Aby zostać przyjętym do takiego towarzystwa, kandydat potrzebował aprobaty biesiadników, wyrażonej poprzez głosowanie. Wszedłszy do grupy, pozostawał jej członkiem do końca życia, choć mógł zostać z niej wyrzucony, na przykład w sytuacji, gdy nie dokładał części żywności wytwarzanej na swojej ziemi do wspólnego stołu. Dla Spartanina to członkowie grupy, a nie rodzina, byli najważniejszymi osobami od tej pory.
Uczty takie znane były również starożytnym Kreteńczykom. Na Krecie nazywano je andreia dla podkreślenia wyłącznego w nich udziału mężczyzn. Określenie to stosowano też niekiedy do określenia uczt spartańskich.
Nazwy Syssitia (klas. gr. syssítia, συσσίτια) to liczba mnoga rzeczownika sissítion (συσσίτιον) oznaczającego ‘siedzenie wspólnie’. Spotyka się bardziej spolszczoną wersję tego słowa: syssytia, oprócz tego używane są dwie alternatywne końcówki fleksyjne: syssitia/syssitie (por. dionizja/dionizje, bachanalia/bachanalie).