Możliwe, że do takiego rozwiązania zainspirował go obraz Tycjana, w którym wydaje się, że zaloty Wenus są przez niego odrzucane.
Fabuła Wenus, chora z miłości, zrzuca Adonisa z konia, po czym zaczyna go całować, jednak nie jest w stanie nakłonić go do jakiegokolwiek zainteresowania własną osobą. W połowie poematu Adonis oświadcza, że następnego ranka ma zamiar udać się na polowanie na dzika. Wenus, pełna złych obaw, chce go odciągnąć od tego pomysłu, jednak ten nie daje się przekonać. Bohaterka spędza resztę nocy lamentując. O świcie usłyszała odgłosy polowania. Kiedy zorientowała się, że wszystkie dźwięki dochodzą z jednego miejsca, co świadczy o tym, że myśliwi prowadzą zażartą walkę, udała się tam natychmiast. Gdy tam dotarła, zobaczyła ciało Adonisa, okropnie poszarpanego przez dzika. Pogrążona w bólu, bogini miłości nakłada klątwę na miłość: zawsze będzie kończyła się źle, a ci, którzy kochają najbardziej, zaznają największych cierpień. Ta klątwa ma tłumaczyć, dlaczego miłości nie da się oddzielić od bólu.
Zobacz też Ekranizacje dzieł Williama Shakespeare’a Chronologia powstawania dzieł Williama Shakespeare’a
Linki zewnętrzne Tekst utworu
Kategoria:Poematy Williama Shakespeare’a Kategoria:Utwory literackie napisane sekstyną Kategoria:Utwory literackie oparte na mitologii grecko-rzymskiej