Duszpasterstwo W maju 1971 wrócił do Poznania. W roku szkolnym 1972/73 pracował jako katecheta w Tarnobrzegu, następnie został duszpasterzem młodzieży szkół średnich w Krakowie (1973/74). W 1974 wrócił do Poznania, by objąć funkcję głównego duszpasterza akademickiego w kościele dominikanów. W 1978 zainicjował wydawanie Przystani, pisma wspólnoty duszpasterskiej dominikanów, wychodzącego w drugim obiegu. W 1981 był duszpasterzem młodzieży, biorącej udział strajkach przeciw komunistycznej dyktaturze.
Stan wojenny W okresie stanu wojennego organizował pomoc dla rodzin internowanych opozycjonistów, represjonowanych przez komunistyczny reżim, odprawiał msze święte za Ojczyznę, stając się nieformalnie duszpasterzem „Solidarności” i opozycji. Jego działalność zwróciła uwagę funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Był poddawany ostentacyjnej obserwacji, otrzymywał telefony z pogróżkami.
Wypadek i śmierć 17 kwietnia 1983, prowadząc samochód, został ciężko ranny w Wydartowie koło Mogilna. Zmarł po kilku tygodniach w szpitalu w Poznaniu. Pogrzeb o. Honoriusza w dniu 12 maja 1983 stał się wielką manifestacją patriotyczną ludności Poznania.