doszedł do stopnia sztabskapitana.
Po rozpadzie armii carskiej powrócił na Białoruś, gdzie działał w białoruskich organizacjach narodowych. W 1918 r. przewodniczył białoruskiej organizacji młodzieżowej w Iwieńcu, zaś od połowy 1919 r. wchodził w skład Centralnej Białoruskiej Rady Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny, za co został aresztowany przez polskie władze.
Wybuch wojny polsko-bolszewickiej zmienił nastawienie strony polskiej do Białorusinów i Józef Piłsudski zgodził się na utworzenie białoruskiego wojska. Zwolniony z więzienia, Kuszel od sierpnia 1919 r. działał w Białoruskiej Komisji Wojskowej jako zastępca jej przewodniczącego; w działaniach wojennych na froncie nie uczestniczył. Po zakończeniu wojny pozostał w Polsce.
2 marca 1922 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu porucznika, zaliczony do Rezerwy armii z równoczesnym powołaniem do służby czynnej i wcielony do 80 pułku piechoty w Wilnie. Ukończył szkołę oficerską w Warszawie, a następnie był długoletnim oficerem 66 pułku piechoty w Chełmnie, w którym między innymi pełnił funkcję komendanta szkoły podoficerskiej. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 49. lokatą w korpusie oficerów piechoty. We wrześniu 1933 został przeniesiony do Korpusu Kadetów nr 2 w Chełmnie.