Po demobilizacji osiadł we Wrocławiu, gdzie podjął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Wrocławskiej. W 1950 uzyskał dyplom magistra inżyniera budownictwa wodnego. Studia łączył z pracą w Okręgowej Dyrekcji Dróg Wodnych i Państwowym Kierownictwie Studium ds. drogi wodnej Odra-Dunaj, a od 1951 we wrocławskim oddziale Centralnego Biura Studiów i Projektów Komunikacyjnego (po reorganizacji oddziale Centralnego Biura Studiów i Projektów Budownictwa Wodnego "Hydroprojekt"). Był także starszym asystentem w Katedrze Budownictwa Wodnego Politechniki.
W 1952 przeszedł do centrali biura "Hydroprojekt" w Warszawie. Pracował w zespole przebudowy koryta rzeki Bug (w celu nadania rzece zdolności do żeglugi). Kierował pracownią hydrotechniczną "Hydroprojektu". Projektował głównie zapory wodne i zbiorniki retencyjne dla potrzeb gospodarki wodnej, szczególnie w warunkach górskich. Z kierowaną przez niego pracownią wiązały się projekty zapór i zbiorników na Sole w Tresnej, na Czarnej Przemszy w Przeczycach, na Pilicy w Sulejowie, na Czarnej Staszowskiej w Chańczy koło Staszowa, na Rudzie w Rybniku i inne.