Pracował w bibliotece Uniwersytetu Franciszkańskiego i Bibliotece Jagiellońskiej, początkowo jako wolontariusz, potem jako bibliotekarz. Od 1918 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, m.in. jako naczelnik wydziału wschodniego, szef sekcji litewsko-białoruskiej, pełnomocnik ds. reorganizacji polskich placówek w Moskwie i Wiedniu. W 1919 był generalnym komisarzem cywilnym Zarządu Cywilnego Ziem WschodnichJoanna Gierowska-Kałłaur: Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich, Warszawa 2003 oraz pełnomocnikiem Naczelnika Państwa ds. Uniwersytetu w Wilnie.
13 marca 1928 wziął udział (według relacji Wacława Jędrzejewicza) w spotkaniu powyborczym premiera Józefa Piłsudskiego z tzw. grupą pułkowników oraz wyselekcjonowaną częścią wybranych posłów i senatorów Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem w mieszkaniu Walerego Sławka.
2 października 1929 otrzymał nominację prezydenta na profesora zwyczajnego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, ale nie przyjął jej, ponieważ senat uczelni zaprotestował przeciwko pomijaniu kolejności awansów. Ostatecznie tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1931 jako profesor tytularny. W latach 1931–1936 kierownik Katedry Historii Europy Wschodniej USB. W latach 1936–1939 kierownik Katedry Historii Polski.