Obrzędy dożynkowe mają długą tradycję w ludowej kulturze Słowian jeszcze jako akt dziękczynny wobec pogańskiego bóstwa oraz ceremonia mająca zapewnić urodzaj w roku następnym (najstarszy przekaz o niej znany z relacji Saxo Gramatyka o kulcie Świętowita na Rugii)Mały słownik kultury dawnych Słowian (red. L. Leciejewicz). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1972, s. 91..
W historii Przy sprzęcie zbóż pracowały zarówno mężczyźni jak i kobiety, co poświadcza dawna ikonografia (również malarstwo europejskie). Na ziemiach polskich w pracach żniwnych używano ewolucyjnie różnych narzędzi. W najdawniejszym okresie żęto zboże żelaznymi sierpami o drewnianej rękojeści, jakie odnajdowane są materiale wykopaliskowym. Pod koniec wczesnego średniowiecza w tych pracach polowych zaczęły się jednak rozpowszechniać praktyczniejsze od nich półkoski, znane już od końca starożytności, lecz wcześniej służące zasadniczo do koszenia trawMały słownik kultury dawnych Słowian, dz. cyt., s. 430, 509.. Jeszcze później zaistniała kosa (również znana kulturom starożytnym), która w Europie Środkowej rozpowszechniała się nie wcześniej niż w XIII wieku, stopniowo wypierając w pracach żniwnych pozostałe narzędziaEncyklopedia odkryć i wynalazków. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1979, s. 155..