W 1932 i 1934 był sekretarzem Stowarzyszenia Autorów ZAIKS. W 1936 zasiadał we władzach ZAIKSu w sekcji utworów literackich mniejszychKurjer Wileński R.13, nr 23 (24 stycznia 1936). Dostęp https://polona.pl/item/12680685/4/. W 1937 był przedmiotem ataków czasopisma narodowo-radykalnego ABC: nowiny codzienne w artykule ZAIKS dla Polaków czy ZAIKS dla Żydów?ABC : nowiny codzienne. R.12, nr 362 (14 listopada 1937) + dod. https://polona.pl/item/25592257/3/. W roku 1938 wygrał proces o plagiat z Dawidem Micmacherem.
Podczas okupacji niemieckiej przez dwa lata ukrywał się w Warszawie. Po upadku powstania warszawskiego wraz z żoną i półtorarocznym synem przeszli przez obóz w Pruszkowie i schronili się w Skawinie pod Krakowem.
W latach 1948–1949 kierował zespołem filmowym „Warszawa”, a od 1955 do 1963 zespołem filmowym „Iluzjon”.
Po 1930 przeszedł na katolicyzm i w 1931 ożenił się z Marią Bargielską (1909–1986), tancerką Teatru Wielkiego w Warszawie, występującą także w kabarecie Qui Pro Quo. Ich synem jest scenograf Allan Starski.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C39-3-2).