Zapoczątkował w ten sposób tradycję podtrzymaną w następnych pokoleniach przez jego wnuka Naram-Sina, która przetrwała kolejne państwa starożytnej Mezopotamii i kontynuowana była aż do upadku Babilonii za panowania króla Nabonida.
Twórczość Enheduanna była również poetką. Uznaje się ją za pierwszego w dziejach świata twórcę literatury, który jest znany z imienia. Nie ma jednak obecnie konsensusu na temat wiarygodności autorstwa jej dzieł, jako że wszystkie są późniejszymi zapiskami skrybów z Pierwszego Imperium Babilonii. Wykonano je 600 lat po okresie, w którym żyła, w późniejszym dialekcie sumeryjskim niż ten jakiego używałaby Enheduanna.
Jako córka władcy i arcykapłanka zdobyła odpowiednie do swej pozycji wykształcenie, poznała język, religię i literaturę sumeryjską, co umożliwiało jej realizację przyjętych zamierzeń literackich. Wykorzystując prawdopodobnie dostęp do archiwów świątynnych, jaki miała, sprawując wysoką godność religijną, dokonała podczas swojego pontyfikatu kompilacji 42 hymnów ku czci świątyń Sumeru, przyczyniając się w ten sposób do ich rozpowszechnienia pośród akadyjskich elit intelektualnych. Dokonując adaptacji, nadała wierszom charakter zwartego, jednolitego cyklu poetyckiego.