W Niemczech rozwijano lotnictwo operacyjne, którego głównym zadaniem było przede wszystkim wsparcie działań wojsk pancernych i zmechanizowanych, zwalczanie lotnictwa przeciwnika na lotniskach oraz dezorganizacja zaplecza w pasie przyfrontowym. W Wielkiej Brytanii lotnictwo bombowe używane było przede wszystkim do bombardowań ośrodków przemysłowych, wojenno-ekonomicznych i baz morskich. Stany Zjednoczone w równym stopniu rozwijały lotnictwo bojowe operacyjne i strategiczne. W Związku Radzieckim lotnictwo bombowe współdziałało z wojskami lądowymi i marynarką wojenną, zwalczało lotnictwo nieprzyjaciela na lotniskach. W doktrynach wojennych tych państw obowiązywała zasada zmasowanego użycia, a w nalotach brało udział po kilkaset samolotów. Po II wojnie światowej nastąpił rozwój jakościowy lotnictwa bombowego, a jego stan ilościowy uległ stopniowej redukcji. Coraz skuteczniejsze środki rażenia umożliwiają wykonanie zadań znacznie mniejszymi siłami. Operacyjne lotnictwo bombowe zostało zastąpione przez lotnictwo myśliwsko-bombowe. Część zadań lotnictwa bombowego przejęły wojska rakietowe.