Małgorzata Dąbrowska, t. 3, Warszawa–Łódź: IPN 2014, s. 54–56 https://www.academia.edu/11883402/Oskar_Halecki_i_jego_uczniowie._Wzajemne_relacje_po_latach_w_Oskar_Halecki_i_jego_wizja_Europy_red._Ma%C5%82gorzata_D%C4%85browska_t._3_Warszawa_%C5%81%C3%B3d%C5%BA_IPN_2014_s._24-77. Do 1936 skupiał się na historii XVI w., następnie przerzucił swoje zainteresowania naukowe na historię najnowszą, specjalizując się w pisaniu biogramów, charakterystyk postaci i zagadnień dyplomacji. W 1937 rozpoczął wygłaszanie wykładów z historii politycznej Polski XIX i XX w. w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie, a w 1938 z historii Europy współczesnej w Szkole Nauk Politycznych.
W czasie II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie, pisał też drugoobiegowe dwa tomy syntezy historii Polski (1794–1864 i 1864–1918) oraz biografię Zygmunta Augusta. Pod koniec 1940 trafił do Biura Informacyjno-Politycznego Związku Walki Zbrojnej (od 1942 Armii Krajowej), pisząc do wydawanych przez ten organ biuletynów pod pseudonimami inżynier Mroczkiewicz i doktor Wróblewski. Następnie stanął na czele referatu środkowoeuropejskiego w Sekcji Spraw Zagranicznych przy Delegaturze Rządu na Kraj. W powstaniu warszawskim stracił dobytek, zginęli również jego rodzice.