Współczesne aparaty słuchowe nie tylko „pogłaśniają” dźwięki otoczenia, ale potrafią też w inny sposób wzmacniać różne dźwięki otoczenia (osobne wzmocnienie dla dźwięków cichych, osobne dla dźwięków głośnych). Dzięki zaawansowanym układom cyfrowym są w stanie wyodrębnić z dźwięków otoczenia mowę, wzmocnić ją, a zredukować szum i hałas otoczenia, co w znaczącym stopniu poprawia rozumienie mowy i komfort słuchania.
Historia aparatów słuchowych Za pierwszy naturalny aparat słuchowy uważa się ludzką rękę, którą przykładano do ucha podczas nasłuchiwania. Takie rozwiązanie dawało słuchaczowi zysk około 12 dB dla częstotliwości 1 kHz. Kolejne wynalazki wspomagające słyszenie były urządzeniami mechanicznymi, a należały do nich: tuby – powstała w 1880 roku. Wykonywane z mosiądzu. Jej kształt przypomina kształt kopuły katedry św. Pawła w Londynie (stąd nazwa – ang. – kopuła) węże słuchowe okulary dla uszu wibrafon (opatentowany przez Charlesa Fensky’ego w 1923. Produkowany do 1935 roku) Przełomowymi wynalazkami dla rozwoju elektrycznej ery aparatów słuchowych były: mikrofon – wynaleziony przez Johanna Philipa Reisa w 1861 roku telefon – wynaleziony przez Grahama Bella w 1876 roku Pierwsze aparaty słuchowe oparte na mikrofonach węglowych, nie posiadały układu wzmacniającego.