Oba wzory szaszek o otwartej i zamkniętej rękojeści weszły do uzbrojenia Cesarskiej Armii Rosyjskiej w kwietniu 1881 roku, oznaczone jako „wzór 1881”.
Po rewolucji październikowej rozkazem Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki z 13 listopada 1918 roku, do uzbrojenia nowo formowanej Armii Czerwonej przyjęto „szaszkę kozacką niskich rangą wzoru 1881”, zwaną przez polskich bronioznawców rosyjską szaszką kozacką wzoru 1881 lub szaszką kozacką wzoru 1881. W 1927 roku wprowadzono nowy wzór szaszek w dwóch odmianach: „szaszka kawaleryjska dla dowódców i naczelników wzoru 1927” bez pierścieni z gniazdami na bagnet oraz „szaszka kawaleryjska dla czerwonoarmistów i młodszych dowódców wzoru 1927” z pierścieniami z gniazdami na bagnet na zewnętrznej stronie pochwy. Obie szaszki dla radzieckiej kawalerii zmodernizowane przez byłego oficera Cesarskiej Armii Rosyjskiej Władimira Fiedorowa, miały skróconą głownię oraz krótszą i bardziej nachyloną rękojeść.