Zmarł nazajutrz w szpitalu przy ulicy Lwowskiej pod opieką matki oraz narzeczonej – Janiny Jędrykówny (po mężu Jachimczak), siostry Tadeusza Jędryki, szkolnego przyjaciela poety.

Pierwotnie został pochowany w podwórzu przy ulicy Śniadeckich 8, po wyzwoleniu Warszawy jego ciało ekshumowano i pochowano na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 257c-5-6).

Twórczość Utwory Wojciecha Mencla za jego życia nie były drukowane. Pierwszy jego tekst – recenzja tomiku wierszy Romana Bratnego Pogarda (1944) został złożony do druku w ostatnim numerze „Sztuki i Narodu” (numer 16. pisma, który zachował się w formie próbnej odbitki przeznaczonej do korekty). Pośmiertnie jego wiersze ukazały się w czasopismach: „Życie i Myśl”, „Dziś i Jutro”, „Odgłosy”, „Kierunki”, „Poezja” oraz w antologii: Ranni różą: poeci walczącej Warszawy: [antologia], wybór i oprac. Andrzej K. Waśkiewicz, wstęp Piotr Kuncewicz, „Anagram”, Warszawa 1994 , s. 197-204